آنژل من

وقتی به عکسی نگاه میکنی که صاحب عکس به دوربین نگاه  کرده در اصل او به تو بیننده خیره شده وبا اینکارش تمامی احساسش رو  از طریق نگاهش  به تو منتقل میکنه تو به عکسش نگاه میکنی واونو میبینی که به تو  خیره شده لبخند میزنه   ومیگه  من خوبم  اگه دور باشه تو میپذیری که خوشحاله  وشاید ملالی نداره  نه از دوری تو  و یا چیز های دیگه  ووقتی نگاه غمگینش رو میبینی دلتنگیش رو به تو منتقل میکنه  دلت به درد میاد و برمی گردی به گذشته ای  که باعث غمش بوده   وقتی به دوربین نگاه میکنی در اصل با منی که به عکست نگاه میکنم  حرف میزنی . عکسها  با ما حرف میزنند بشرطی که توی دوربین عکاسی  به من نگاه کنی  این من هر کسی میتونه باشه اما تو با اینکارت رابطه ات رو با

او حفظ خواهی کرد  رابطه ای که تماشاچی براساس  شناختی که از تو داره بهش معنا میده بنظر من فقط این عکسها میتونند هنری باشن  هنر رابطه برقرار کردن

وقتی گمشده ای داری همه چیز دراطرافت به رنگ اون در میاد وتو دیگه هیچکس وهیچی رو به درستی نمی بینی  میبینی ولی اونچه می بینی  با اونچه که واقعیت موجود است فرق میکنه در همه کس وهمه چیز نشان از رد پای گمشده ات رو جستجو میکنی ذره ای از شباهت رو اگه در چیزی ببینی حاضری تمامی اون چیز رو حتی اگه برات قابل تحمل نباشه نگهداری چرا که نشان از کمشده ات داره  وقتی گمشده ای داری

متوجه گذشت عمرت نمیشی وچشم بدنبال گمشده ات روزها رو سپری میکنی  همیشه گیج ودر حواس پرتی خواهی بود که خودت متوجه اش نیستی وقتی گمشده ای داری یواش یواش خودت هم گم میشی وقتی گم شده ای داری..........

وقتی که امانت بریده باشد اما نتوانی حتی یک دم غاقل شوی، از زندگی خسته باشی

ولی ناچار  ناچار  ناچار  از زندگی باشی ، مجبور می شوی دست به فرو فشانی زنی . فرو فشانی  خویشتن داری سنجیده ایست در جهت کنترل تکانه ها وخواسته هایت  وشاید حفظ  آنها برای خود  وحاشا کردن آن  نزد ذیگران  وکنار نهادن موقت خاطره های دردناک  ،برای اینکه بتوانی تمرکز کنی برزندگی  وروزمرگیهایش ، برای اینکه  ادامه دهی ، ادامه دهی  بخاطر دیگران . اما آدمی  نسبت به افکار  فرو نشانده خود  همیشه هشیار است  وفقط اوست که میداند در درونش چه میگذرد. شاید گاهی  انعکاسی از آنچه  دردرون دارد (چرا که راه به جائی نمی برد پس سرکوبش می کند  تا فوران اشکها  رسوایش نسازد  )وفقط اتعکاسی از درد درون  در چشمانش  تجلی  می یابد

فرهیختگان ما همیشه میگن ببخش ولی فراموش نکن ولی تو که در توانت نیست ببخشی سعی میکنی فراموش کنی وچون واقعه  را که مزاحمته نمیتونی از حواشی اش جدا کنی گاهی دچار سو تفاهم میشی وسعی میکنی مقطعی از زندگیت رو که اتفاق دوست نداشتنی ات توش افتاده رو  کنار بگذاری و اینجاست  که قسمتی از وجودتو میذاری تو صندوقچه ای و میگذاری  ته زیر زمین خونت و از اون خونه  میآئی بیرون  گاهی بعضی آدما از اون خونه ویا اون شهر و یا حتی از اون کشور هم میرن  میرن  تا فراموش کنند، بستگی  به اهمیت  ماجرا داره میرن  وفکر میکنند اینجوری  دیگه به  اون صتدوقچه ومحتویاتش بر نخواهی خورد اما یه روز بوئی آشنا  حرکت دستی ویا نگاهی صدائی ویا حتی جمله ای که  از کسی  میشنوی  ویا  جائی میخونی گاهی رنگ لیوان چائی که دست همکارت می بینی در صندوقچه رو  وا میکنه وتو تازه   میفهمی اون  قسمت از زندگیتو  که با مغزت درباره اش تصمیم گرفتی هر گز از قلبت بیرون نکردی واین چه عشق باشه وچه نفرت همیشه با تو خواهد بود راستی 

چه شگرف است استقلال نگاه انسان گه با رشته ای  چنان دراز ، چنان  کش دار  به چهره ای پیوسته  که  میتونه  تنها ودور از او پرسه بزنه  هر گز نمیتونی قطعش کنی 

چه مرده هائی که در وجود من دفن شده اند

مرده دختر بچه ای که به بهشت اعتقاد داشت وراه آنرا با تر کردن انگشت با آب دهان وکشیدن  برروی دیوار مدرسه نشانه گذاری میکرد ، مرده  دختر جوانی که گمان میکرد کتابها ، اندیشه ها  ومردی که دوست داشت  جاودانی اند وهمیشه عاشق خواهد بود > مرده  زن جوانی که سرشار از نشاط جوانی در دنیائی که فقط جنگ بود  پژمرده  می شد ، مرده زن عاشقی که میخواست خنده کنان  در آغوش  عزیزانش چشم باز کند ولی میدانست حتی ملاقات بعدی را نمیداند .

اینها به همان اندازه مرده اند که پدرم  و مادرم، فقط آرامگاهی ندارند  وبهمین جهت آرامش بهشت  یا عقوبت دوزخ را به آنها ممنوع کرده اند. به  حالشان  رحمت آوریم  وهمگی را با هم به خاک بسپاریم .

چند روز پیش متنی را مینوشتم احساس کردم خطم به قشنگی سابق نیست فاصله بین حروف رو نمیتونستم رعایت کنم حرف آخر کلمه قبلی فاصله ای غیر منظم با حرف اول کلمه بعدی پیدا میکرد فکر کردم این روزها چقدر کم به سراغ خطم رفته ام واین گناه کامپیوتر بوده یاد دوست عزیزی افتادم که بیشتر روزها با وجود مشغله زیادی که داره از روی عشق ودلبستگی توی کتابخونه اش  می نشینه خط مینویسه و اینطوری قشنگی شعرها ومطلبی رو که مینویسه چند برابر میکنه خانم دائی جواد همیشه میگفت بخون در هر حالتی اواز بخون موقع آشپزی  موقع شستن ظروف موقع تنهائی تمرین کن بخون تا صدات قشنگ بمونه  هر هنری برای زنده موندن در انسان نیاز به بکارگیری داره حس دوست داشتن هم همینطوره وقتی بهش محل نذاری وبکارش نگیری کمکم فراموشت میشه که چطوری عشق بورزی وچطوری باهاش رابطه بگیری

دردهای روحی هم مانند دردهای جسمانی در جوانی بسرعت بهبود پیدا میکنند ولی وقتی که به میان سالی رسیدی دردهای روحی مثل درد های جسمانی وقتی بسراغت میآن دیگه ترکت نمیکنند سعی میکنی باهاشون یه جوری کنار بیائی و کسی متووجه نمیشه که از چیزی رنج میبری و به حساب طبیعی بودن وسن وسالت می زارن همیشه میگفتم کسی با سنش زندگی نمیکنه ولی انگار دیگران با سن آدم زندگی میکنند واین دل که هیچوقت نمیخواد با گذشت زمان کنار بیاد گاهی بچه میشه وگارهای بچگونه میکنه ولی میخواد بازی کنه  اما به بازی گرفته نمیشه دلم نمیخواد مثه آدم بزرگا رفتار کنم اما همه چی بیادم میاره که دیگه خیلی بزرگ شده ام مگه نه ؟

مدتها میشه که خبر از خودم ندارم آدم گاهی دلش برای خودش هم تنگ میشه بخصوص وقتی خیلی گرفتار باشه ونتونه با خودش خلوت کنه دلش برای خودش وآدمهای در خلوتش تنگ میشه ، قرار بود آخر سفر هرکس در جند جمله نظرش رو بگه  یا بنویسه بعضی ها گفتند  بعضی ها نوشتند وخواندند نمیدونم چرا نوشتم ونخواندم شاید جایش اینجا بود :

در بیست سالگی کودک  سیاه را دیدم که بر پرده سینما دوان دوان بدنبال رهائی رفت ، امروز با بیست سالگی ا م  به سرزمین آسمان رها ، جنگلهای انبوه ، آبهای خروشان اقیانوس   کوههای ستبر ودرندگان آرام و مهربان، در پی کودکانی که مردان وزنانی  زیبا شده اند  آمدم  سفر بی نظیر بود وهیچ کم نداشت